Γκραφφίτι ..η τέχνη του δρόμου ..

 

Της Κατερίνας Βάζου

Το γκραφφίτι δεν είναι κάτι καινούργιο σαν μορφή τέχνης. Προέρχεται από τους προϊστορικούς ανθρώπους που ζωγράφιζαν τις σπηλιές , από τους Ρωμαίους που ζωγράφιζαν τους τοίχους και σιγά σιγά όλο αυτό εξαπλώθηκε σε όλους τους λαούς.  Αξίζει να σημειωθεί ότι η λέξη γκραφφίτι είναι το χάραγμα λέξεων πάνω σε αγγεία, σύμφωνα με την ωρολογία στην αρχαιολογία  και φτάσαμε σήμερα να το ονομάζουμε έτσι .

Ας μεταβούμε όμως στα νεότερα χρόνια όπου η λέξη γκραφφίτι /writing στην κυρία μορφή που έχει μέχρι  και σήμερα ,εμφανίστηκε  στους δρόμους της Νέας Υόρκης οπό τον Έλληνα writer Taki 183  στα τέλη της 10ας του 1960 και στις αρχές του 1970 ο οποίος κατάφερε να βάψει σε πολλές περιοχές τις Αμερικής το όνομά του .

Το γκραφφίτι ήταν η ανάγκη έκφρασης  των  μαύρων οι οποίοι εκείνες τις δεκαετίες βιώνανε τον ρατσισμό και τις τραγικές συνθήκες εξαθλίωσης και μη ισότητας από την αμερικανική κυβέρνηση . Συνεπώς το γκραφφίτι ακόμα και μέχρι σήμερα θεωρείτε  η γκαλερί των πτωχών .

Ο περισσότερος κόσμος όμως δεν ξέρει τι ακριβώς είναι το γκραφφίτι. Κάποιοι το χαρακτηρίζουν ως μουτζούρες στους τοίχους , ως συνθήματα, που κάποιος θέλει να αποτυπώσει σε δημόσια θέα  και εκεί χάνεται η έννοια της λέξης στο ευρύ κοινό. Δεν είναι το γράψιμο συνθημάτων παρά μονάχα τα ψευδώνυμα των καλλιτεχνών..

Στην τέχνη όμως αυτή υπάρχουν ορισμένοι ηθικοί και άτυποι κανόνες μεταξύ των witters όπου θεωρητικά δεν μπορεί κάποιος να βάψει , σε θρησκευτικούς χώρους λατρείας, αρχαιολογικούς χώρους  , ιδιωτικά αυτοκίνητα πολιτών ,ούτε πάνω σε κομμάτια άλλων writers οι οποίοι μπορεί να είναι παλαιότεροι στο χώρο ή να  έχουν αποβιώσει , είτε γενικότερα σε χώρους στους οποίους χάνετε ο σεβασμός .

Το γκραφφίτι είναι ένα από τα 4 στοιχεία τις κουλτούρας του ΧιπΧοπ  και ορισμένοι πρώτοι witters τις Ελλάδας ήταν ο Paladin ,ο Dee71 και έπειτα στην πορεία οι Terror x crew οι οποίοι λίγο αργότερα έγιναν και ένα από τα πιο  δημοφιλή μέχρι και σήμερα ραπ συγκροτήματα στα τέλη της δεκαετίας του ‘90

Από μόνα τους τα γκραφφίτι έχουν μια μορφή αφύπνισης περίπλοκων εικαστικών σχημάτων και χρωμάτων όπου κοσμούν πολλούς κεντρικούς τοίχους τις πόλεις με αρμονία ,  σε βρεφονηπιακούς σταθμούς , νοσοκομεία , σχολεία  κλπ και δίνουν μια όμορφη εικόνα με νόημα πάνω στους γκρίζους αυτούς τοίχους της πόλης  .

Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν πολλές γκαλερί και μουσεία στα οποία κοσμούνται έργα τέχνης με θέμα το γκραφφίτι και αυτό έχει ως αποτέλεσμα σε πολλούς, κυρίως νέους, να δίνεται η ευκαιρία να το εντάσσουν στην ζωή τους όλο και περισσότερο, καταρρίπτοντας τον «μύθο» τις κοινωνικής απόκλισης και στιγμάτισης ως προς το πρόσωπό τους .

Θα ήταν λοιπόν πάρα πολύ όμορφο να υπάρχουν χώροι ώστε όλοι αυτοί οι καλλιτέχνες των γκραφφίτι να δείχνουν την τέχνη τους χωρίς να νιώθουν ‘’παράνομοι’’ αν μπορούμε να τους χαρακτηρίσουμε  έτσι και ταυτόχρονα να μην χάσουν τον χαρακτήρα της ελευθερίας τους ως προς την έκφραση   .

Στις παρακάτω εικόνες θα δείτε γκραφφίτι  που κοσμούν την πόλη του Ηρακλείου και άλλες περιοχές της Ελλάδος…Και αυτό είναι η τέχνη του δρόμου ….η τέχνη των γραμμάτων .

Εγώ είχα την τύχη να συνομιλήσω με 2 writers τον Keus και τον ΠoΛ One και να μου πουν  κάποια πράγματα πάνω στην τέχνη αυτή.

ΚΒ :’Keus’’.. Θεωρείς ότι υπάρχουν περιθώρια εξέλιξης πάνω στην τέχνη σας ώστε να διευρυνθεί  όλο αυτό στα επόμενα χρόνια ;

‘Keus’ : Θεωρώ πως πάντα υπάρχουν περιθώρια εξέλιξης σε ότι και αν κάνουμε. Αυτό είναι στο χέρι μας , στο πόσο αγαπάμε αυτό που κάνουμε και πόση διάθεση έχουμε ώστε να αφιερώσουμε χρόνο σε αυτό και να το εξελίσσουμε όλο και περισσότερο καθημερινά .

Όμως  ο καθένας θα πρέπει να εξελιχθεί πρώτα πνευματικά και ύστερα να πειραματιστεί και να αποτυπώσει αυτό που νιώθει αν θέλει κατά την γνώμη μου να περάσει κάποιες σκέψεις και ιδέες του στον δρόμο .

Οι συλλογικές αποφάσεις είναι κάτι δύσκολο αλλά είμαι αισιόδοξος για το μέλλον πως μπορεί να ενωθεί ακόμα περισσότερο όλο αυτό που λέμε γκραφφίτι διότι υπάρχουν παρά πολλά ταλέντα με μπόλικη όρεξη και θέληση για αυτό που τους κάνει να νιώθουν όμορφα .Πρώτα πρέπει να εξελιχθούμε εμείς σαν σύνολο και αργότερα η εξέλιξη σε όλους τους τομείς είναι βέβαιη .

ΚΒ :ΠoΛ One.. πως αισθάνεσαι την ώρα που ζωγραφίζεις σε ένα τοίχο και τι συναισθήματα σου βγαίνουν εκείνη την στιγμή ;

ΠoΛ One: Όταν  είμαι μπροστά  στον τοίχο αισθάνομαι ελευθερία. Βασικά ελευθερία έκφρασης  διότι κανείς δεν με διατάζει στο τι θα γράψω αλλά ούτε εγώ έχω αναστολές λόγο ανωνυμίας. Παρόλα  αυτά μαζί με την ελευθερία νοιώθω και το αίσθημα της ευθύνης, η οποία έχω προς το ΧιπΧοπ αλλά και την κοινωνία. Το κύριο μήνυμα που θέλω να περάσω είναι «πάντα να ψάχνεις» για αυτό τον λόγο δεν προσπαθώ να γράψω κάτι που θα διαβάζεται εύκολα αλλά κάτι που θα σε βάλει στην διαδικασία να διαβάσεις.

Και εδώ θα πω ….αυτή είναι η τέχνη του δρόμου …..

 

Web Tv