Αίγινα… μια συνειδητή επιλογή

Την Αίγινα την βλέπεις κι από την οδό Στίλπωνος, στο Παγκράτι. Ειδικά όταν δεν κάνει ζέστη. Ένα υπέροχο νησί, μια ανάσα από τον Πειραιά, ιδανικό για κάθε εποχή.
Καλοκαίρι στην πόλη και βράζουμε. Η Αίγινα δεν είναι η γρήγορη λύση, όταν οι παραλιακοί δρόμοι της πρωτεύουσας είναι γεμάτοι αυτοκίνητα. Η Αίγινα είναι μια πολύ συνειδητή επιλογή.
Γρήγορη άφιξη στην στεριά της. Φθηνό εισιτήριο πλοίου. Παραλίες για όλους. Σε κεντρικά σημεία και σε χωριά. Σε γραφικούς κόλπους και μακριά από κάθε τι κοινότοπο. Ένας καφές στο λιμάνι, στον Ναυτικό Όμιλο. Και μετά μια βόλτα στην Χώρα του νησιού, όπου όλα τα ωραία αποκαλύπτονται χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Μικροπωλητές δίνουν την ευκαιρία για μια γνωριμία με την ντόπια γεύση κι ευρεσιτεχνία. Φυστίκι σε κάθε εκδοχή. Σε γλυκό του κουταλιού και σε μαρμελάδα. Σε παγωτό. Αλατισμένο κι ανάλατο. Σε αφθονία. Ακόμη και σε αυλές σπιτιών. Δίπλα στις τριανταφυλλιές και οι φυστικές.
Οι πιο ονειροπόλοι, στην πρώτη επίσκεψη, εκεί που ψάχνουν ανάκατα όλα τα κρυμμένα του νησιού, αγωνιούν να πατήσουν το πόδι τους στην Βαγία. Το μικρό ψαροχώρι, κοντά στον Μεσαγρό, που περιγράφει στις βιωματικές ιστορίες της η Ζωρζ Σαρή. Ο κύριος Γ. μάς είπε να αφήσουμε για το τέλος την Βαγία και αν θέλουμε κάτι ωραίο, γραφικό και πρωτόγνωρο να πάμε στις Πόρτες. Έτσι κι έγινε.
Οι Πόρτες είναι μια στιγμή από μια εποχή που έχει περάσει μεν, αλλά έχει διατηρηθεί η αισθητική του απέριττου απ’ άκρη σ’ άκρη. Δύο ταβερνάκια όλα κι όλα. Που σερβίρουν ό,τι παράγουν, ψαρεύουν και διαλέγουν με σοφία οι ιδιοκτήτες τους. Στην ταβέρνα της Σοφίας, πάντα φρέσκα, καλοψημένα μπακαλιαράκια και μελιτζάνες στο τηγάνι. Τυρί δικό τους, ντομάτες και πατάτες από το μποστάνι. Λάδι μηδέν βαθμού και κάπαρη που μοιάζει με ελιά. Το ταβερνάκι υπάρχει στο ίδιο σημείο από το 1968. Και με την ίδια διακόσμηση. Από κάτω μια μικρή παραλία, καταπράσινη. Λίγα πράγματα, απλά και δικά μας. Αγγίζονται εύκολα, αποκτώνται, είναι δίπλα μας. Η ζωή δεν μπορεί να μην είναι ωραία.
Σε μια μέρα, προλαβαίνουμε και τον Ναό της Αφαίας και την θάλασσα και το φαγητό και τις ανακαλύψεις: εδώ το σπίτι του Γιάννη Μόραλη, εκεί της Κατερίνας Αγγελάκη – Ρουκ, του Σικελιανού, σε αυτή την παραλία έκανε μπάνιο ο Σεφέρης, στο εκκλησάκι αυτό έκανε γύρισμα η Αλίκη, η Κατερίνα Γώγου ερχόταν συχνά στην Αίγινα για να γράψει, το 1936 οι Γάλλοι τουρίστες ανέβαιναν στην Αφαία με γαϊδουράκια. “Οδηγοί” τα μικρά παιδιά της Αίγινας.
Κάθε τόπος, στον οποίο φτάνει κανείς άγραφο χαρτί κι έτοιμος να σταθεί πάνω από τις ιδιαίτερες λεπτομέρειές του, είναι όμορφος. Η Αίγινα είναι δύο φορές όμορφη γιατί βοήθησε πολλούς να νιώσουν αυτάρκεις. Και συνεχίζει να το κάνει. Και δεν είναι λίγο πράγμα αυτό.
της Χρύσας Φωτοπούλου

Διαβάστε επίσης

Web TV