Μικρό Χωριό Ευρυτανίας

Το Μικρό Χωριό απέχει 12 χλμ. από το Καρπενήσι. Στον δρόμο προς τον Προυσό κι αποτελείται από δυο οικισμούς. Το Νέο και το Παλαιό Μικρό Χωριό, που απέχουν μεταξύ τους περίπου 2 χλμ.
Οι μόνιμοι κάτοικοι είναι λίγοι. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του Μικρού Χωριού ανέρχεται στους είκοσι μόνιμους κατοίκους. Η ζωή, εξάλλου, σε αυτόν τον τόπο θέλει γερά κότσια. Ο μόνιμος κάτοικος ή αυτός που θα επιλέξει μια διαμονή μακράς διάρκειας ξέρει από πριν τι έχει να αντιμετωπίσει. Πέρα από την παράξενη ομορφιά και το οριστικό μέτρο, που επιβάλλουν τα περήφανα ευρυτανικά βουνά, ο καθένας μπορεί να διακρίνει τα προνόμια ενός δωρικού περάσματος από το Μικρό Χωριό.
Παντού έλατα. Ακόμη και σε απόσταση αναπνοής από τις αυλές των σπιτιών. Τα αιώνια, σπίτια μικρά, με τον ξυλόφουρνο να είναι πιο αναγκαίος κι από τις λάμπες στα ταβάνια. Οι ρύποι στο μηδέν, γι’ αυτό και ό,τι προσφέρει η φύση είναι ανόθευτο κι απόλυτα ευκρινές. Το χώμα μυρίζει ρίγανη και κέδρο. Το νερό είναι παγωμένο χειμώνα -καλοκαίρι. Οι ντόπιοι που ξέρουν καλά, υπάρχουν φορές που βάζουν φρούτα και μπουκαλάκια με τσίπουρο, στην βάση των πηγών για να τα πάρουν πίσω παγωμένα. Σκέτο κρύσταλλο. Πλατάνια στην πλατεία κι ακατέργαστη ιεροτελεστία γης. Αρχετυπική σύνδεση ανθρώπου -φύσης, χωρίς την ισοπεδωτική προχειρότητα του κέρδους και της πρόσκαιρης ικανοποίησης. Σφενδάμια κι άγριες οξυές, αγριοπούρναρα, σημύδες κι αειθαλή κωνοφόρα δέντρα. Το κολλώδες ρετσίνι που τρέχει άφθονο από τους κορμούς των ελάτων. Το βάζουν στις πληγές και οι πληγές κλείνουν αμέσως, λένε. Τα όσπρια που βράζουν σε παλιές κατσαρόλες πάνω σε δυνατή φωτιά. Η πυκνή νύχτα ακόμη και τους καλοκαιρινούς μήνες.
Στην πλατεία, υπάρχει ένα καφενείο που έχει σχεδόν τα πάντα. Από καφέ μέχρι τις λιτές σπεσιαλιτέ των ορεσίβιων. Οι ντόπιοι, εκτός από φιλόξενοι, είναι πάντα έτοιμοι να πουν από μια ιστορία. Από τα πολύ παλιά, ιστορικά χρόνια, μέχρι ιστορίες για την αξέχαστη δημοσιογράφο Μαλβίνα Κάραλη, που λάτρευε το Μικρό Χωριό, αλλά και για χαλαζοπτώσεις τον Δεκαπενταύγουστο και για τζάκια που “καπνίζουν”, στην καρδιά του καλοκαιριού.
 
Για την ιστορία:
Κατά τη διάρκεια της κατοχής, στις 18 Δεκεμβρίου 1942, διεξήχθη στην περιοχή μάχη μεταξύ δύναμης του ΕΛΑΣ και Ιταλικού συντάγματος. Στη μάχη, που είναι γνωστή ως «Μάχη του Μικρού Χωριού», οι αντάρτες του ΕΛΑΣ χτύπησαν σε ενέδρα την εμπροσθοφυλακή του ιταλικού συντάγματος, προκαλώντας μεγάλες απώλειες στους Ιταλούς. Οι Ιταλοί προχώρησαν σε πράξεις αντιποίνων καίγοντας πολλά σπίτια του χωριού και εκτελώντας ομήρους που είχαν συλλάβει από τα γύρω χωριά. Το Μικρό Χωριό εγκαταλείφθηκε από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, ύστερα από μεγάλες κατολισθήσεις που σημειώθηκαν στις 13 Ιανουαρίου 1963 στην πλαγιά βορειοδυτικά του χωριού, προκαλώντας το θάνατο 13 κατοίκων. Οι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν κοντά στον Καρπενησιώτη ποταμό και δημιούργησαν το Νέο Μικρό Χωριό.
Οι προτάσεις μου:
Μια εύκολη πεζοπορική διαδρομή είναι αυτή προς το χωριό Γαύρος. Κόκκινα σημάδια πάνω σε κορμούς ή μεγάλες πέτρες δείχνουν την πορεία του μονοπατιού. Η διαδρομή είναι περίπου 45 λεπτά και περνάει κάτω από μεγάλα πλατάνια και ιτιές. Σε πολλά σημεία συναντάμε ρυάκια με τρεχούμενα νερά από τις φυσικές πηγές του χωριού. Μένουμε στο πέτρινο, παραδοσιακό ξενοδοχείο “Η Γωνιά” στο Νέο Μικρό Χωριό κι αν τοαγριογούρουνο στιφάδο παραμένει στα όρια των εκετενών περιγραφών, πάμε μέχρι την ταβέρνα “Το Χωριάτικο” και η θεωρητικολογία γίνεται απτή εμπειρία.
Και μετά από όλα αυτά, περιμένω διακαώς τα μηνύματά σας.
Της Χρύσας Φωτοπούλου

Διαβάστε επίσης

Web TV