Αμαλία Ζαργιανάκη: Να ζείτε με πολυτέλεια κάθε λεπτό της ζωής σας

Η πρωταγωνίστρια της ταινίας «Θύμισε μου» Αμαλία Ζαργιανάκη στο By Bus

Συνέντευξη στη Μαρία Γιαμπουλάκη

Η ταινία «Θύμισε μου» με θέμα το Αλτσχάιμερ της Μαρίας Σβολιαντοπούλου σπάει τα ταμεία. Οι προβολές ξεκίνησαν από την Κρήτη, όπου σε κάθε προβολή ο κόσμος ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Η ταινία όμως δεν έμεινε στα στενά όρια του νησιού και τέλη Νοεμβρίου ξεκίνησαν οι προβολές στην Αθήνα και την υπόλοιπη Ελλάδα. Η πρωταγωνίστρια της ταινίας, Αμαλία Ζαργιανάκη μίλησε στο By Bus για την ταινία, για τα δικά της συναισθήματα από την αποδοχή του κόσμου και κυρίως δίνει μαθήματα ζωής για να βιώνουμε με πραγματικό νόημα τη ζωής μας καθημερινά.

– Η ταινία όπου και αν προβλήθηκε ήταν sold out. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα σας και γέμισε ασφυκτικά τις αίθουσες στις οποίες προβαλλόταν η ταινία. Ποια ήταν τα δικά σου συναισθήματα;

«Όταν βλέπω τόσο κόσμο να ανταποκρίνεται στο κάλεσμα  μας και γεμίζει τις αίθουσες αυτό που ξεχειλίζει από μέσα μου είναι η ικανοποίηση ότι πετύχαμε. Μιλάω στον Α’ πληθυντικό διότι ήταν μια συλλογική δουλειά. Μπορεί εγώ να έχω πρωταγωνιστικό ρολό αλλά πίσω από αυτό είναι περίπου στα 80 άτομα. Επίσης νιώθω ευγνωμοσύνη, καθώς   όλος αυτός ο κόσμος  άφησε κάτι άλλο στην  άκρη για να έρθει  να δει την ταινία μας».

– Ποια ήταν η ανατροφοδότηση που λάμβανες από τον κόσμο μετά την προβολή; Δεδομένου ότι σκοπός ήταν η ευαισθητοποίηση του κόσμου γύρω από το Αλτσχάιμερ και τους φροντιστές, θεωρείς ότι πέρασε το μήνυμα στον απλό κόσμο; Τι αντίκτυπο θα ήθελες να αφήσει η ταινία; Ποιες δράσεις να γίνουν προκειμένου να αισθανθείς ικανοποιημένη ως προς τον βασικό στόχο;

«Μπορείς να καταλάβεις τον κόσμο από την πιο αλάνθαστη γλώσσα που είναι η γλώσσα του σώματος . Οι περισσότεροι, όταν βγαίνουν από τις αίθουσες, είναι με μάτια βουρκωμένα και μου σφίγγουν το χέρι ή με αγκαλιάζουν και μου λένε ένα τεράστιο ευχαριστώ. Ευχαριστώ που μου δίνεις δύναμη, ευχαριστώ που μου δείχνεις ότι δεν είμαι μόνος μου τελικά είναι αυτό που ακούμε συχνότερα. Σε αυτό το σημείο αντιλαμβάνεσαι ότι πήραν το μήνυμα, που δεν είναι άλλο από τη δική τους επιβράβευση σε αυτό που κάνουν. Επίσης γνωρίζω ότι με όλα αυτά τα χρήματα που θα μαζευτούν  από τις προβολές η εταιρία Αλτσχάιμερ Ηρακλείου θα κάνει το καλύτερο δυνατόν για όλο αυτόν τον κόσμο».

– Ο κόσμος του φροντιστή ενός ασθενή με Αλτσχάιμερ είναι πραγματικά ένας άλλος, ένας διαφορετικός κόσμος που όσοι δεν το έχουν βιώσει αδυνατούν να το κατανοήσουν. Ποιο είναι το δικό σου μήνυμα για όλους εκείνους που αποτελούν το περιβάλλον ενός φροντιστή; Πως μπορούν στην πράξη να τον υποστηρίξουν;

«Μετά από 2 χρόνια γυρισμάτων και κρατώντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο της γυναίκας που νοσεί από Αλτσχάιμερ πιστεύω ότι το μυστικό που θα βοηθήσει τον φροντιστή να ανταπεξέλθει σε όλη αυτή τη κατάσταση  είναι η ενσυναίσθηση. Ενσυναίσθηση είναι η αναγνώριση και η κατανόηση της θέσης, του συναισθήματος, των σκέψεων ή της κατάστασης του άλλου. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να βάλει τον εαυτό του στη θέση του ανθρώπου που νοσεί, να κατανοήσει τη συμπεριφορά και έτσι να γίνει ευκολότερη η καθημερινότητα  και στους δύο. Πρόκειται, εν ολίγοις, για ένα εξαιρετικά ισχυρό εργαλείο επικοινωνίας».

– Πέρα από την ταινία, είσαι ένας άνθρωπος που είτε με την επαγγελματική σου ιδιότητα, είτε την εθελοντική σου δράση βρίσκεσαι πολύ κοντά σε ανθρώπους που νοσούν. Ποια είναι τα διδάγματα που έχεις αποκομίσει από την εμπειρία σου αυτή και θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας;

«Έχω δουλέψει στο Εργαστήριο Βιολογίας Καρκίνου της Ιατρικής Σχολής  όπως και στην Ογκολογική Κλινική στο τμήμα χημειοθεραπειών  του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου όπου βρίσκομαι τώρα και 25 χρόνια και έρχομαι καθημερινά σε επικοινωνία με ογκολογικούς ασθενείς. Αυτό που έχω να πω είναι ότι ο άνθρωπος έχει ξεχάσει τι είναι, θεωρεί τα πάντα δεδομένα γύρω του και όταν αυτός ο κόσμος που έχει δημιουργήσει κάπως πάει να χαλάσει τότε  αντιλαμβάνεται ότι ξέχασε να ζήσει με πολυτέλεια το κάθε λεπτό που  είχε περάσει  στην ζωή του. Γι αυτό λοιπόν, να έχετε ηρεμία στην ζωή σας. Τι έγινε αν καθυστερήσω λίγο; Και τι έγινε αν δεν έχω τα χρήματα να αγοράσω κάτι; Να αγαπάτε πράγματα που έχουν ανεκτίμητη  αξία  όπως ο χρόνος, η υγεία σας, μια αγκαλιά ή μια στιγμή με τους αγαπημένους σας».

– Η συμμετοχή σου στη ταινία «Θύμισε μου» είναι η δεύτερη μετά τον πρωταγωνιστικό ρόλο ως μητέρα στην πρώτη ταινία της Μαρίας Σβολιαντοπούλου «οι Μάσκες που βραδιάζουν το πρωί». Πως προέκυψε η συνεργασία με την Μαρία και πως αποτιμάς πλέον αυτή σου την εμπειρία;  Θα συμμετείχες και σε άλλους είδους ταινίες ή είναι προϋπόθεση ο κοινωνικός χαρακτήρας του έργου;

«Αγαπώ τα πράγματα και τις πράξεις που δεν έχουν κάποια χρηματική αξία. Η συμμετοχή μου και στις δύο ταινίας είχαν κοινό παρανομαστή και αυτός είναι ότι θέλαμε να περάσουμε κάποια μηνύματα στον κοινωνικό σύνολο. Επίσης ήταν και οι δύο φιλανθρωπικού χαρακτήρα. Θέλω λοιπόν εδώ να ευχαριστήσω την Μαρία Σβολιαντοπούλου για την πρόταση που μου έκανε και στις δύο ταινίες της, ήταν ένα όνειρο ζωής για εμένα όλο αυτό. Η Μαρία είδε ότι θα μπορούσα να ανταπεξέλθω και στους δύο ρόλους και τελικά από ότι έχουμε δει  μέχρι στιγμής όντως οι κριτικές που έχω πάρει είναι πάρα πολύ καλές. Φυσικά θα ήθελα να συμμετέχω και σε άλλου είδους ταινίες, έξαλλου ήδη έχω αρχίσει τα μαθήματα υποκριτικής, παρακολουθώ σεμινάρια όπως και μαθήματα σε εργαστήρι θεατρικής τέχνης».

– Θέλω να σε γυρίσω λίγο πίσω. Στα πρώτα γυρίσματα της πρώτης ταινίας, τότε που για πρώτη φορά κλήθηκες να υποδυθείς έναν ρόλο. Ποιες ήταν οι προκλήσεις που αντιμετώπισες και πως τις ξεπέρασες;

«Στην πρώτη ταινία που συμμετείχα ομολογώ ότι δεν είχα τόσο άγχος καθώς ο ρόλος ήταν πιο μικρός και πιο κοντά σε έμενα αφού υποδυόμουν την μητέρα ενός παιδιού. Είμαι μητέρα από τα 19 και μού βγήκε αυθόρμητα».

– Ο στόχος είναι το χαμόγελο του συνανθρώπου, είχες δηλώσει σε μία συνέντευξή σου. Ποια είναι τα βασικά υλικά για αυτό; Τι χρειάζεται ο άνθρωπος για να χαμογελάει πηγαία και ειλικρινά κατά τη γνώμη σου;

Όταν αντιληφθούμε ότι εμείς είμαστε οι σκέψεις μας, οι σκέψεις μας γίνονται πράξεις και τέλος αυτή είναι η εικόνα μας .Τότε θα σκέφτεται μόνο θετικά. Αν σκεφτούμε  ότι τίποτα σε αυτό τον κόσμο δεν είναι μόνιμο ούτε καν τα προβλήματα μας, όλα αλλάζουν . Άρα το μόνο που έχουμε δεδομένο αυτή τη στιγμή είναι το παρών,  μην είμαστε λοιπόν κατσούφηδες, μην είμαστε μοιρολάτρες, χαμογελάστε, ζήστε το λεπτό, διότι ο χρόνος είναι ο μόνος που δεν εξαγοράζεται και ούτε γυρνάει πίσω . Και τέλος, να είστε ευγνώμων για όλα αυτά που έχετε γιατί είναι δικό σας δημιούργημα, που κάποιος άλλος για πολλούς και διάφορους λόγους μπορεί να μην τα έχει κι ας έχει προσπαθήσει όπως εσείς» .

Διαβάστε επίσης

Web TV