spot_img

Οι ηπειρώτικες πίτες!!!

Στην Ήπειρο της δωρικότητας και της έγνοιας
Οι πίτες, στα χωριά της Ηπείρου, είναι ό,τι το ψάρεμα για τους νησιώτες. Αχανές το συνταγολόγιο. Πολλά τα είδη, πολλές οι περιστάσεις. Πίτες στο καθημερινό τραπέζι, πίτες για το πιο επιμελημένο τραπέζι της Κυριακής, πίτες σε γιορτές και αργίες, πίτες για να πάρουν μαζί τους όσοι φεύγουν ταξίδι, πίτες με ό,τι υπάρχει στο ψυγείο, πίτες με ό,τι βγάζει το μποστάνι, πίτες με τυρί, με φύλλο, χωρίς φύλλο, πίτες στο άστραμμα, πίτες χρονοβόρες, πίτες με μυστικά από γιαγιάδες και προγιαγιάδες, πίτες με παράξενα ονόματα, πίτες της γιαγιάς Αλεξάνδρας, από την Μηλιά Θεσπρωτίας, που ανοίγει φύλλο και ζητάει από τα εγγόνια της να την “ανεβάσουν” στο instagram για να μαθαίνουν “κάτι τσούπρες που λένε ότι η κουζίνα είναι χάσιμο χρόνου”.
Το φαγητό είναι απόλαυση. Το φαγητό είναι και σημειολογία. Πώς θα σερβιριστεί, πόση αγάπη θα περιέχει, πόσο μεράκι και νοιάξιμο. Όλα αυτά. Σε τι πιάτο θα χωρέσει η νοστιμιά και σε τι τραπέζι θα υψωθούν ποτήρια με κρασί για ευχές και καλή τύχη. Στα χωριά της Ηπείρου, το απέριττο είναι το πλέον αρχοντικό. Η χαραγμένη πίτα, όπως είναι στο στρογγυλό ταψί, είναι μια εικόνα που καταδείχνει πολλά παραπάνω από το προφανές.

Όταν η υπέργηρη Ηπειρώτισσα Αλεξάνδρα Ζμπ. ρωτήθηκε για την πρώτη ύλη που δομεί χρόνια τώρα την λακωνική κουζίνα της, δεν είπε τίποτε λιγότερο από το αυτονόητο: “Μαζί με τα ωραία, που μου προσφέρει ο κήπος μου και τα άγρια χωράφια, βάζω και την φαντασία μου να δουλεύει”.

Η Μπλατσαριά, η πίτα με τα δύο στρώματα πλούσιο χυλό, άρεσε στον άντρα μου, γιατί πάντα την έφτιαχνα, όταν γυρνούσαμε μετά από πεζοπορίες στο βουνό, όπου μάζευα πολλά και διάφορα, άγρια χόρτα.

Η Κασιόπιτα, αυτή η αλευρόπιτα χωρίς φύλλο που γίνεται αμέσως, άρεσε και αρέσει πολύ στον εγγονό μου. Τού άρεσε τόσο, όταν ήταν μικρός, που καθόταν πάντα μπροστά στον φούρνο για να δει πώς ένας χυλός με κομμάτια άσπρου τυριού γίνεται μια ωραία, τραγανή, στρογγυλή πίτα. Στην Ήπειρο, το αγαπάμε πολύ το φαγητό. Και γρήγορο να το κάνουμε, το κάνουμε πάντα με τέτοια έγνοια, που στο τέλος είναι σκέτο όνειρο. Κι επειδή εδώ που είμαι εγώ, ενενήντα χρόνια τώρα, όλο κρύο κάνει, ο περισσότερος χρόνος μας έβρισκε μέσα στα σπίτια, οπότε έπρεπε η νοικοκυρά όλο και κάτι να φτιάχνει για την οικογένεια. Κι αν λιγόστευαν οι επιλογές, έπαιρνε μπρος αυτό που είπα πριν: η φαντασία”.

Φτιάξτε, λοιπόν, το σκηνικό στο μυαλό σας. Κι όταν πάτε στην Ήπειρο, ζητήστε, μαζί με το φαγητό, και λιγάκι τσίπουρο, σε ποτήρι όμως για το κρασί. Θα σας απαντήσουν αυτοί που ξέρουν: “αφήστε το πάνω μας”.
Και πάντα από κάπου, έστω και νοερά, ακούγεται ένα σιωπηλό κλαρίνο. Ή κάποιος χρόνιος, ανθρώπινος λυγμός. Αυτό πιστεύω εγώ.
Χρύσα Φωτοπούλου

Διαβάστε επίσης

spot_img

Web TV