Ύδρα

Της Χρύσας Φωτοπούλου

“Αν έχεις ζήσει κάποτε στην Ύδρα, δεν μπορείς μετά να ζήσεις πουθενά αλλού, ούτε καν στην Ύδρα.”. 
Η φράση πρωτο -ειπώθηκε από τον Αμερικανό ποιητή Κέννεθ Κοκ, αλλά και από τον Καναδό καλλιτέχνη Λεονάρντ Κοέν και με την ίδια πυροδότηση λέγεται πια από κάθε ευαίσθητο επισκέπτη της Ύδρας. Αιώνες τώρα.
Ο Κοέν την Ύδρα την ανακάλυψε μια μέρα του ’60, όταν συνειδητοποίησε ότι την ίδια στιγμή που ο βόρειος τόπος που διέμενε τότε ήταν γκρι και υγρός, η Ύδρα ήταν άσπρη και γεμάτη ήλιο όλο τον χρόνο.
Το νησί είναι άχρονο. Η αποβίβαση στην στεριά του ισοδυναμεί με εδραίωση στην αρμονία και την τάξη. Ακριβώς στο μέτρο της αρχιτεκτονικής επιβολής και στην ροή της συλλογικής μνήμης. Η πρόσοψή του είναι σαν καλοδουλεμένο σκηνικό. Η έλλειψη τροχοφόρων και ασαφούς πλήθους, σαν μια στιγμή από ένα πιο ανθρώπινο μέλλον.
Οι ταβέρνες και τα μαγαζάκια της ραστώνης, τα σοκάκια που λατρεύουν, χρόνια τώρα, οι τουρίστες, τα παμπάλαια κτίρια που έγιναν επιτυχώς ξενοδοχεία, η διαρκής ηχώ από τους οπερατέρ του Μιχάλη Κακογιάννη – η Ύδρα του 1950 και το “Κορίτσι με τα μαύρα“-, η ομορφιά είναι μονόδρομος εκεί, φίλοι μου – το απέδειξε ο Κακογιάννης, το 1956, κρατώντας μία μόνο κάμερα – και τα μεγάλα παράθυρα των σπιτιών είναι επίτηδες έτσι φτιαγμένα. Μεγάλα για να ανταποδίδουν στο νησί τον ανεμπόδιστο ορίζοντα.
Η Ύδρα, περισσότερο από όλα τα ελληνικά νησιά, ενέπνευσε την εικαστική τέχνη. Διάσημοι Έλληνες και ξένοι ζωγράφοι απεικόνισαν στα έργα τους τα μεγεθυμένα τοπία της. Σπουδαίοι καλλιτέχνες, όπως ο Πάμπλο Πικάσο και ο Μαρκ Σαγκάλ, την επισκέφτηκαν και αποτύπωσαν σε σχέδια τα αυστηρά της σχήματα. Έχω αναρωτηθεί, πολλές φορές, αν η Ύδρα είναι η ψευδαίσθηση ενός διψασμένου ταξιδιώτη -όπως είμαι εγώ- ή στ’ αλήθεια υπάρχει.
Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλος τόπος στον κόσμο, που να διαθέτει, σε πρώτη διάταξη, ακόμη και τις ασβεστωμένες του πέτρες για να ξεκουραστεί κανείς.
Στο νησί αγαπώ πολύ τα πάντα, ξεχωρίζω όμως τρία πράγματα:
Το Μπίστι, την παραλία με τα ψηλά βράχια, στον νοτιότερο όρμο του νησιού. Δίπλα της, ένα ωραίο, κατάφυτο πευκοδάσος, στο οποίο υπάρχει άλλη μία αρχαία Πρωτοελλαδική εγκατάσταση.
Το Douskos Port House, σε απόσταση 200μ. από το Αρχοντικό του Γεωργίου Κουντουριώτη. Ψηλά ταβάνια, σύγχρονη πολυτέλεια, σε συνδυασμό με την μινιμαλιστική αισθητική που καθιέρωσαν οι νοικοκυρές των νησιών του Αργοσαρωνικού.
Όλα στην Ύδρα είναι μια αδιάκοπη συνέχεια. Τίποτα δεν σταματάει και τίποτα δεν φθείρεται.
Την Ξερή Ελιά, μια μπακαλοταβέρνα του προπερασμένου αιώνα. Εννοείται ότι ο Κοέν της αφιέρωσε τραγούδι του. Κι εννοείται ότι ειπώθηκαν πολλά και μεγάλα λόγια πάνω από ένα πιάτο σιμιγδαλένιο χαλβά με πορτοκάλι. Ρωτάω συχνά τους ντόπιους και μου λένε ιστορίες χωρίς τελειωμό.
Το ταξίδι από τον Πειραιά είναι το ταξίδι που απολαμβάνω περισσότερο. Η Ύδρα φυσικά συνδέεται ακτοπλοϊκώς, όλο το έτος, με τα υπόλοιπα νησιά του Αργοσαρωνικού, καθώς και με τα Μέθανα, την Ερμιόνη, το Πόρτο Χέλι, το Ναύπλιο, τον Tυρό.
Καλό καλοκαίρι, λοιπόν. Με πείσμα και προσμονή και την Ύδρα -αν είναι δυνατό- μέσα στους πιθανούς προορισμούς γι’ αυτό το τρίμηνο που έρχεται. Για τους παραπάνω λόγους, αλλά και χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο.

Διαβάστε επίσης

Web TV